Blogopoly

Courtesy of http://littleoslo.com/eng/blogpoly.htm

Paris je t'aime... / Paris I love you / Παρίσι σ'αγαπώ!!!

Αλήθεια το αγάπησα το Παρίσι μέσα σε 3 μέρες και 4 νύχτες... Έφτασα και δεν μπορουσα να σταματήσω να τραβάω φωτογραφίες από το λεωφορείο.
I truly came to love Paris within 3 days and 4 nights... I arrived and could not stop taking pictures on the bus ride to central Paris.





Και το ξενοδοχείο μου, ένα μικρό, συμπαθητικό και ευτυχώς αρκετά κεντρικό (La motte picquette grenelle ήταν ο σταθμός του μετρό) και ειδικά η θέα από αυτό έδωσε τροφή για φωτογραφίες...
My hotel, a small, cute and luckily central enough (with la motte picquette grenelle being my metro station) and especially the view gave new photo opportunities...







Ο καιρός έκανε παιχνίδια αλλά προς το τέλος έστρωσε.
The weather was unstable, but became excellent towards the end of my stay.









Αγαπημένα παριζιάνικα θέματα/ Favorite Parisian themes:













Ο πύργος του Eiffel/ The Eiffel Tower:









Paris by Night:

I am writing this in Paris. :)

Μια Ελληνίδα στο Παρίσι

RE: http://blogs.in.gr/pmprotzaki/archive/2007/07/14/197.aspx

Εντάξει. Ένα πολύ politically correct αποσπασματάκι από την εμπειρία της "Ζέτας" στην πόλη του φωτός. "Τώρα που είδαμε τις φωτογραφίες μπορούμε να μην πάμε" είναι το ηθικό δίδαγμα; Μπορεί βέβαια να είναι και το άλλο: "Κοίτα όμορφα που είναι στο Παρίσι, πότε θα πάμε;" Η όλη κουλτούρα των διακοπών έχει αρχίσει να μου τη δίνει. Πληρώνεις επειδή έχεις ελεύθερο χρόνο να πας διακοπές. Πληρώνεις για να δεις κάτι που δε βλέπεις κάθε μέρα. Πληρώνεις για να πεις ότι πήγες διακοπές. Στην Ελλάδα είναι σαν να είσαι παντού σε διακοπές. Οι διακοπές που οραματίζομαι εγώ δεν υπάρχουν πουθενά. Μόνο σε κάτι ταινίες του 90. Σίγουρα έχω δαγκώσει και εγώ τη λαμαρίνα των διακοπών όμως, δεν πρόκειται να μποϋκοτάρω μόνη μου τη βιομηχανία leisure. Μα όταν θα πάω στο Παρίσι την Κυριακή το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν πρόκειται να τραβήξω φωτογραφίες σαν της Ζέτας.

Η τελευταία μέρα του Ιουνίου

Πέρασα ολοκληρο το απόγευμα και το μισό βράδυ μου ψηλά με θέα το Αιγαίο που ρυπαίνεται και καθαρίζει και απλώνεται και φεύγει και έρχεται και συγκινεί και αγανακτεί και λησμονεί και θυμίζει και εμένα μου θυμίζει τόσα πολλά πράγματα: διακοπές που δεν έχω πάει ακόμα, δρομολόγια με καράβια να γελάω ή να κλαίω, πάντα να κοιτάω από την πίσω πλευρά του καταστρώματος το μέρος που αφήνω πίσω και στο μπροστά μέρος με πιάνει ίλιγγος, στις αεροπορικές να κοιτάω χαλασμένη τηλεόραση, στα σαλόνια να παίρνω άλλο ένα καφέ -ποτέ δε μ'αρεσε να κοιμάμαι στα καράβια. Πάει και ο Ιούνιος...

Στο Φουλ

Τι μέρα και αυτή χθες. Απο τις 5:30 στο πόδι και εσύ έχεις φύγει, αστεία σκεφτηκα: single η ζέστη, δεν τα θέλει τα ζευγάρια, εκτός τα βράδια που πέφτει λίγο και ένα αεράκι χαλάει την ησυχία. Εσύ έχεις φύγει και φέρνω το δωμάτιο μου πάνω κάτω, να ξεχάσω, να θυμηθώ, να κάνω κάτι γιατι με παίρνει ο ύπνος και ονειρεύομαι κατσαρίδες και φωτιές και κόλασμένη ζέστη. Η γιαγία έπαθε θερμοπληξία προχθές και μπήκε το air condition αλλά και με τον ανεμιστήρα της πάλι δεν παλευόταν. Πήγα στη δημοτική βιβλιοθήκη αλλά οι συνθήκες δεν με άφησαν ούτε ένα ολόκληρο άρθρο να διαβάσω. Από Δευτερα πάλι, μα περνάνε οι μέρες. Μπάνιο στη θάλασσα, φαίνεται καθαρή για πέντε λεπτά και μετά πάλι σκουπίδια. Γυμναστήριο με πολλή ελπίδα βελτίωσης μιας νορμάλ κατάστασης. Συναυλία πιάνου και ρακές. Και όλο το βράδυ ησυχία μέσα στη φασαρία. Σπίτι σου η ζέστη παλεύεται περισσότερο.

Η Ελευθερία είναι σπίτι...

Η Ελευθερία είναι σπίτι. Κάθεται και δεν κάνει πολλά πράγματα. Κοιτάει το μέϊλ της μια φορά τη μέρα. Πηγαίνει για μπάνιο όταν νιώθει δυναμικά. Ξυπνάει το μεσημέρι και κοιμάται τα ξημερώματα. Βγαίνει σχεδόν κάθε μέρα, κουράστηκε ήδη να βγαίνει, βαρέθηκε ήδη τα ίδια. Η Ελευθερία δεν ασχολείται με τίποτα. Πηγαίνει για καφέ. Διαβάζει μόνο περιοδικά και προσπαθεί να ξαναμάθει να διαβάζει εφημερίδα. Η Ελευθερία είναι κουρασμένη. Η Ελευθερία θέλει να πάει διακοπές. Η Ελευθερία θέλει να δει την Πάρο και τη Νάξο, τη Μύκονο, τη Σαντορίνη, την Αντίπαρο, τη Σέριφο, τη Σίφνο, τη Μήλο, τη Σύρο, και σε ένα σωρό μέρη που έχει ή δεν έχει ξαναδεί ποτέ της. Η Ελευθερία χρειάζεται διακοπές. Η Ελευθερία βαρέθηκε τη ζέστη εδώ, θέλει να δει τη ζέστη αλλού. Η Ελευθερία μετράει μέρες ελευθερίας.

Time To Go

Τώρα είναι η ώρα της εξόδου. Αυτή τη φορά χωρίς αποχαιρετισμούς.

Ανώδυνα

Τώρα που τελειώνουν όλα και οι μέρες μετριούνται μόνο ανάποδα. Τώρα. Τώρα είναι που δεν μπορώ να ξεχωρίσω την πραγματικότητα από τη φυγή και το μεταβατικό στάδιο μου φαίνεται σαν δεκαπέντε βήματα πίσω. Δεκαπέντε βήματα που εγώ διάλεξα. Ίσως με βαραίνει η ματαιότητα της μετακόμισης. Ίσως αυτός ο απόκοσμος καιρός που διάλεξε να έχει σήμερα, ένα μέιλ από το σπιτονοικοκύρη, το σώμα μου που έχει εξαντληθεί τελείως ή η έλλειψη διάθεσης για την εξέταση του αύριο. Κάνε να τελειώσει όλο αυτό γρήγορα και ανώδυνα.

I F%*&ing Hate London

C. e. l. e. b. r. a. t. e.

ISN'T IT TIME TO CELEBRATE?

"Όχι Άλλες Διαφημίσεις για Καταναλωτικά Δάνεια"

Guarda

Γιατί το κάνουμε αυτό στους εαυτούς μας; Γιατί χάνουμε σιγά σιγά το σεβασμό για τη διαπροσωπική επικοινωνία σε "πραγματικά περιβάλλοντα";

"Θα βγάλω την καινούρια μου μπλούζα μια φωτογραφία και θα σου τη στείλω με η-μέιλ ή θα σου στείλω το λίνκ στο η-μπέυ"

"Ναι, μισό λεπτό, μιλάω και με τον/την Χ."

"Θες να πιούμε μια μπύρα ονλάιν;"

"Κάνε με άντ στο χάι φάιβ σου, έχω μόνο το μάη σπέις και το φέισμπούκ σου"

"Καιρό έχω να σε δω στο μέσεντζερ"

"Ναι, μιλούσαμε στο τζίμέηλ τις προάλλες και μου έλεγε για τα παιδιά του"

Δεν θυμάμαι πότε είδα ένα σωρό κόσμο τελευταία φορά.

Tuesday morning

Thursday morning spent wishing. And why do I always go on investigative-journalism-style searches on the Internet and why do I always find things that distress me? And why do I never ever talk what I think, but always think what I talk first? And why can I never commit myself to a community, without feeling the fear of cooptation? And why is it that days when I wake up happy, I spend semi-sad? And days that I wake up resolving a conflict I spend semi-ok? And why did days become longer now and spring is here again and all I can think of saying or doing or dreaming is something that I never say or do or dream at the right time? And why do I love so much it feels like burning? And why am I still waking up at 16:17?

Starry Morning

Saturday morning spent wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing.

Percy Bysshe Shelley

Love's Philosophy

The fountains mingle with the river
And the rivers with the ocean,
The winds of heaven mix for ever
With a sweet emotion;
Nothing in the world is single,
All things by a law divine
In one another's being mingle—
Why not I with thine?

See the mountains kiss high heaven,
And the waves clasp one another;
No sister-flower would be forgiven
If it disdain'd its brother;
And the sunlight clasps the earth,
And the moonbeams kiss the sea—
What are all these kissings worth,
If thou kiss not me?

Aftermath

Ήταν μακρύ και δύσκολο το ταξίδι.
It was a long and difficult journey.
Η Αθήνα με υποδέχτηκε χωρίς να αλλάξει τη φορεσιά της και εγώ τη βρήκα στη χειρότερη κατάσταση που είχα βρεθεί τα τελευταία χρόνια.
Athens welcomed me without dressing up or down and I met it at the worse situation I've ever been during the last years.
Υγεία και άγχος όλα κορυφώθηκαν.
Health and stress both reached a terrible peak.
Έδωσα τις εξετάσεις που έπρεπε να δόσω και πέρασα μερικές μέρες ήσυχες και μερικές μέρες άσχημες σε πολλά όμορφα σπίτια, σε ένα τεράστιο εκπαιδευτικό ίδρυμα και σε μερικά καφέ και ταβέρνες.
I sat the exams I was supposed to sit and spent a few quiet days and a few bad days in many beautiful houses, a huge educational institution and several cafes and taverns.
Γνώρισα μερικά ενδιαφέροντα άτομα, είδα μερικά ενδιαφέροντα άτομα που είχα καιρό να δω και είχα πολλές απλές, πολλές χαζές και πολλές όμορφες συζητήσεις.
I met some new interesting people, some old interesting people and had a lot of simple, a lot of silly and a lot of beautiful conversations.
Γύρισα πίσω σχεδόν υγιής και σχεδόν έτοιμη για την κορύφωση των υποχρεώσεων μου.
I came back almost healthy and almost ready to end the circle of my duties.
Κάπου στην πορεία είπα να κόψω το κάπνισμα τελείως. Για να δούμε πως θα πάει αυτή η φιλοδοξία. Νομίζω ότι επειδή κανένας δεν το πιστεύει πραγματικά μου είναι πιο δύσκολο να το πιστέψω εγώ.
Somewhere along the road I decided to quit smoking once and for all. Let's see how that resolution turns out. I think that because noone really believe in me quitting it will be harder for me to believe it.
Αύριο είναι Δευτέρα. Και όλα θα συνεχίσουν τον κύκλο τους. Καλή εβδομάδα λοιπόν..
Tomorrow is Monday and everything will go on being what they set out to be. Have a good week..

Air-Sick

I used to get excited by the unsettling feeling before travelling.
Now I only feel unsettled.

Wish Me Luck/ Money Never Mattered So Much

Uses and Gratifications and Other Romantic Ideas about the Active Audience (Σημειώσεις Για τις Εξετάσεις Υπό Μορφή Μπλογκ- Ελπίζω να Βοηθήσει)

Οι ΜακΚουεϊλ και Βινταλ (2001) χωρίζουν τις προσεγγίσεις χρήσεων και ικανοποιήσεων σε δύο περιόδους: την κλασική, η οποία ασχολείτο κυρίως με έρευνες κινήτρων και τη σύγχρονη.
Ουσιαστικά, και ενώ η διαδικασία είχε ξεκινήσει από πιο πριν, κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 η έρευνα αρχίζει να απευθύνει το κοινό ως αυτοτελές αντικείμενο, ως ενεργό.

Ενώ οι θεωρητικοί δε συναινούν σχετικά με τον ορισμό ενός ενεργού κοινού, τρεις ιδιότητας της έννοιας αποκτούν ιδιαίτερο νόημα:

1. ωφελισμός
2. προθετικότητα (κίνητρα)
3. οχύρωση απέναντι στην επιρροή (των μέσων)
   

Η συμβολή του Παραδείγματος, ή όπως το αποκαλεί ο Δεμερτζής (2002) του "θεωρητικού σύμπαντος λόγου" έγκειται στην απομάκρυνση της έμφασης σε Παραδείγματα όπως αυτό της "υποδόριας βελόνας" που θεωρούσαν το ακροατήριο ως αβοήθητο απέναντι στις ισχυρές επιδράσεις των μέσων, και στην υπογράμμιση της δυνατότητας αντίστασης στα μηνύματα των μέσων από το ακροατήριο.

Katz: Αντί να ρωτάμε "τι κάνουν τα Μέσα στους ανθρώπους", πρέπει να ρωτήσουμε "τι κάνουν οι άνθρωποι με τα Μέσα".

Οι Blumler και Katz (1974) συμπεριλαμβάνουν στη συλλογιστική τους:

1. τις κοινωνικές και ψυχολογικές μεταβολές
2. των αναγκών που δημιουργούν
3. προσδοκίες από τα
4. ΜΜΕ και άλλες πηγές, οι οποίες οδηγούν σε
5. διαφορετικά σχήματα στην έκθεση των μέσων (ή εμπλοκή σε άλλες δραστηριότητες) που έχουν ως αποτέλεσμα την
6. ανάγκη ικανοποίησης και
   
7. άλλες επιπτώσεις, οι περισσότερες από τις οποίες είναι ακούσιες.

Οι υποθέσεις τους:

• Ενεργό κοινό, το οποίο κάνει τις επιλογές του με γνώμονα τα κριτήρια που έχει και την πρότερη εμπειρία του από τα μέσα
• Η χρήση των μέσων ως ένας τρόπος για την ικανοποίηση των αναγκών του ατόμου.

4 πεδία ικανοποιήσεων των ακροατηρίων στα κείμενα των μέσων:

1. Διαφυγή (από την πραγματικότητα, π.χ. ταινίες επιστημονικής φαντασίας, ταξιδιωτικό πρόγραμμα στην τηλεόραση)
   
2. Προσωπικές σχέσεις (συζήτηση με συναδέλφους/ φίλους για ένα πρόγραμμα που παρακολούθησαν).
3. Προσωπική Ταυτότητα (ταύτιση με ένα χαρακτήρα σε ένα πρόγραμμα).
4. Παρακολούθηση (ενημέρωση για τα δρώμενα, ειδήσεις).

Κριτική και σχόλια (Δεμερτζής, 2002):

• Περιορισμένη θεώρηση της έννοια της ανάγκης: Η ίδια η έννοια των αναγκών είναι υπερβολικά σύνθετη: βιολογικές και κοινωνικές, πρωτογενείς και δευτερογενείς, βασικές και συμβολικές. Η έννοια του κινήτρου παρουσιάζεται ως περισσότερο δόκιμη στο θεωρητικό πλαίσιο του Παραδείγματος.
  
• Μεθοδολογικός ατομικισμός: Το μοντέλο αδυνατεί να ερευνήσει τις πιθανές αντικειμενικές μεταβολές που επέρχονται από τη χρήση των μέσων και οι οποίες ενδέχεται να μην γίνονται αντιληπτές από το υποκείμενο