S3x Sells ;)

Εφιάλτες - Θα μου πεις: εάν κοιμάσαι ένα δωδεκάωρο, τι να περιμένεις;

Με στοίχειωσε ο χθεσινός μου εφιάλτης από τον οποίο θυμάμαι απλά ότι τριγύριζα μόνη μου με την τεράστια μάυρη "δερμάτινη" τσάντα μου που είχε μέσα εισιτήρια, διαβατήρια, σημειωματάρια, ημερολόγια, καρνέ τηλεφώνο και διευθύνσεων, οδοντόβουρτσα, οδοντόκρεμα και εσώρουχα και ήμουν ανάμεσα σε Λονδίνο, Παρίσι, Νέα Υόρκη και.. Νάξο(!). Ένα ταξίδι ήταν για δουλειά και ένα για διασκέδαση και όλα ήταν κλεισμένα με διαφορετικές αεροπορικές εταιρίες. Ο τελευταίος προορισμός ήταν Νέα Υόρκη για 3(!) μέρες και η διαδρομή ήταν Νάξος - Νέα Υόρκη (!). Ήμουν στην αρχή με ένα ζευγάρι και έχασα τα μισα πράγματά μου και τα εισιτήρια για το πρώτο ταξίδι, έτρεχα σαν τρελή στο Παρίσι, δεν είχα λεφτά αλλά τελικά κατάφερα να φτάσω Νάξο και να πάρω το εικοσιθέσιο (!) αεροπλανάκι για Νέα Υόρκη, ενώ κάπου εκεί βρήκα και τα απαραίτητα που είχα χάσει και ενώ έμπαινα στο αεροπλάνο με έλουσε κρύος ιδρώτας για το τι θα κάνω στη Νέα Υόρκη που δεν είχα ούτε λεφτά, ούτε που να μείνω και το τελευταίο μου άγχος πριν ξυπνήσω ήταν πώς θα παίρνω τηλέφωνα!

Friday Night Home Alone/ Adam's Song - Blink 182

Adam's Song - Blink 182



I never thought I'd die alone
I laughed the loudest who'd have known
I traced the cord back to the wall
No wonder it was never plugged in at all
I took my time, I hurried up
The choice was mine, I didn't think enough
I'm too depressed, to go on
You'll be sorry when I'm gone

I never conquered, rarely came
16 just held such better days
Days when I still felt alive
We couldn't wait to get outside
The world was wide, too late to try
The tour was over we'd survived
I couldn't wait till I got home
To pass the time in my room alone

I never thought I'd die alone
Another six months I'll be unknown
Give all my things to all my friends
You'll never set foot in my room again
You'll close it off, board it up
Remember the time that I spilled the cup
Of apple juice in the hall
Please tell mom this is not her fault

I never conquered, rarely came
16 just held such better days
Days when I still felt alive
We couldn't wait to get outside
The world was wide, too late to try
The tour was over we'd survived
I couldn't wait till I got home
To pass the time in my room alone

I never conquered, rarely came
Tomorrow holds such better days
Days when I can still feel alive
When I can't wait to get outside
The world is wide, the time goes by
The tour is over, I'd survived
I can't wait till I get home
To pass the time in my room alone

Blogopoly

Courtesy of http://littleoslo.com/eng/blogpoly.htm

Paris je t'aime... / Paris I love you / Παρίσι σ'αγαπώ!!!

Αλήθεια το αγάπησα το Παρίσι μέσα σε 3 μέρες και 4 νύχτες... Έφτασα και δεν μπορουσα να σταματήσω να τραβάω φωτογραφίες από το λεωφορείο.
I truly came to love Paris within 3 days and 4 nights... I arrived and could not stop taking pictures on the bus ride to central Paris.





Και το ξενοδοχείο μου, ένα μικρό, συμπαθητικό και ευτυχώς αρκετά κεντρικό (La motte picquette grenelle ήταν ο σταθμός του μετρό) και ειδικά η θέα από αυτό έδωσε τροφή για φωτογραφίες...
My hotel, a small, cute and luckily central enough (with la motte picquette grenelle being my metro station) and especially the view gave new photo opportunities...







Ο καιρός έκανε παιχνίδια αλλά προς το τέλος έστρωσε.
The weather was unstable, but became excellent towards the end of my stay.









Αγαπημένα παριζιάνικα θέματα/ Favorite Parisian themes:













Ο πύργος του Eiffel/ The Eiffel Tower:









Paris by Night:

I am writing this in Paris. :)

Μια Ελληνίδα στο Παρίσι

RE: http://blogs.in.gr/pmprotzaki/archive/2007/07/14/197.aspx

Εντάξει. Ένα πολύ politically correct αποσπασματάκι από την εμπειρία της "Ζέτας" στην πόλη του φωτός. "Τώρα που είδαμε τις φωτογραφίες μπορούμε να μην πάμε" είναι το ηθικό δίδαγμα; Μπορεί βέβαια να είναι και το άλλο: "Κοίτα όμορφα που είναι στο Παρίσι, πότε θα πάμε;" Η όλη κουλτούρα των διακοπών έχει αρχίσει να μου τη δίνει. Πληρώνεις επειδή έχεις ελεύθερο χρόνο να πας διακοπές. Πληρώνεις για να δεις κάτι που δε βλέπεις κάθε μέρα. Πληρώνεις για να πεις ότι πήγες διακοπές. Στην Ελλάδα είναι σαν να είσαι παντού σε διακοπές. Οι διακοπές που οραματίζομαι εγώ δεν υπάρχουν πουθενά. Μόνο σε κάτι ταινίες του 90. Σίγουρα έχω δαγκώσει και εγώ τη λαμαρίνα των διακοπών όμως, δεν πρόκειται να μποϋκοτάρω μόνη μου τη βιομηχανία leisure. Μα όταν θα πάω στο Παρίσι την Κυριακή το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν πρόκειται να τραβήξω φωτογραφίες σαν της Ζέτας.

Η τελευταία μέρα του Ιουνίου

Πέρασα ολοκληρο το απόγευμα και το μισό βράδυ μου ψηλά με θέα το Αιγαίο που ρυπαίνεται και καθαρίζει και απλώνεται και φεύγει και έρχεται και συγκινεί και αγανακτεί και λησμονεί και θυμίζει και εμένα μου θυμίζει τόσα πολλά πράγματα: διακοπές που δεν έχω πάει ακόμα, δρομολόγια με καράβια να γελάω ή να κλαίω, πάντα να κοιτάω από την πίσω πλευρά του καταστρώματος το μέρος που αφήνω πίσω και στο μπροστά μέρος με πιάνει ίλιγγος, στις αεροπορικές να κοιτάω χαλασμένη τηλεόραση, στα σαλόνια να παίρνω άλλο ένα καφέ -ποτέ δε μ'αρεσε να κοιμάμαι στα καράβια. Πάει και ο Ιούνιος...

Στο Φουλ

Τι μέρα και αυτή χθες. Απο τις 5:30 στο πόδι και εσύ έχεις φύγει, αστεία σκεφτηκα: single η ζέστη, δεν τα θέλει τα ζευγάρια, εκτός τα βράδια που πέφτει λίγο και ένα αεράκι χαλάει την ησυχία. Εσύ έχεις φύγει και φέρνω το δωμάτιο μου πάνω κάτω, να ξεχάσω, να θυμηθώ, να κάνω κάτι γιατι με παίρνει ο ύπνος και ονειρεύομαι κατσαρίδες και φωτιές και κόλασμένη ζέστη. Η γιαγία έπαθε θερμοπληξία προχθές και μπήκε το air condition αλλά και με τον ανεμιστήρα της πάλι δεν παλευόταν. Πήγα στη δημοτική βιβλιοθήκη αλλά οι συνθήκες δεν με άφησαν ούτε ένα ολόκληρο άρθρο να διαβάσω. Από Δευτερα πάλι, μα περνάνε οι μέρες. Μπάνιο στη θάλασσα, φαίνεται καθαρή για πέντε λεπτά και μετά πάλι σκουπίδια. Γυμναστήριο με πολλή ελπίδα βελτίωσης μιας νορμάλ κατάστασης. Συναυλία πιάνου και ρακές. Και όλο το βράδυ ησυχία μέσα στη φασαρία. Σπίτι σου η ζέστη παλεύεται περισσότερο.

Η Ελευθερία είναι σπίτι...

Η Ελευθερία είναι σπίτι. Κάθεται και δεν κάνει πολλά πράγματα. Κοιτάει το μέϊλ της μια φορά τη μέρα. Πηγαίνει για μπάνιο όταν νιώθει δυναμικά. Ξυπνάει το μεσημέρι και κοιμάται τα ξημερώματα. Βγαίνει σχεδόν κάθε μέρα, κουράστηκε ήδη να βγαίνει, βαρέθηκε ήδη τα ίδια. Η Ελευθερία δεν ασχολείται με τίποτα. Πηγαίνει για καφέ. Διαβάζει μόνο περιοδικά και προσπαθεί να ξαναμάθει να διαβάζει εφημερίδα. Η Ελευθερία είναι κουρασμένη. Η Ελευθερία θέλει να πάει διακοπές. Η Ελευθερία θέλει να δει την Πάρο και τη Νάξο, τη Μύκονο, τη Σαντορίνη, την Αντίπαρο, τη Σέριφο, τη Σίφνο, τη Μήλο, τη Σύρο, και σε ένα σωρό μέρη που έχει ή δεν έχει ξαναδεί ποτέ της. Η Ελευθερία χρειάζεται διακοπές. Η Ελευθερία βαρέθηκε τη ζέστη εδώ, θέλει να δει τη ζέστη αλλού. Η Ελευθερία μετράει μέρες ελευθερίας.

Time To Go

Τώρα είναι η ώρα της εξόδου. Αυτή τη φορά χωρίς αποχαιρετισμούς.

Ανώδυνα

Τώρα που τελειώνουν όλα και οι μέρες μετριούνται μόνο ανάποδα. Τώρα. Τώρα είναι που δεν μπορώ να ξεχωρίσω την πραγματικότητα από τη φυγή και το μεταβατικό στάδιο μου φαίνεται σαν δεκαπέντε βήματα πίσω. Δεκαπέντε βήματα που εγώ διάλεξα. Ίσως με βαραίνει η ματαιότητα της μετακόμισης. Ίσως αυτός ο απόκοσμος καιρός που διάλεξε να έχει σήμερα, ένα μέιλ από το σπιτονοικοκύρη, το σώμα μου που έχει εξαντληθεί τελείως ή η έλλειψη διάθεσης για την εξέταση του αύριο. Κάνε να τελειώσει όλο αυτό γρήγορα και ανώδυνα.

I F%*&ing Hate London

C. e. l. e. b. r. a. t. e.

ISN'T IT TIME TO CELEBRATE?

"Όχι Άλλες Διαφημίσεις για Καταναλωτικά Δάνεια"

Guarda

Γιατί το κάνουμε αυτό στους εαυτούς μας; Γιατί χάνουμε σιγά σιγά το σεβασμό για τη διαπροσωπική επικοινωνία σε "πραγματικά περιβάλλοντα";

"Θα βγάλω την καινούρια μου μπλούζα μια φωτογραφία και θα σου τη στείλω με η-μέιλ ή θα σου στείλω το λίνκ στο η-μπέυ"

"Ναι, μισό λεπτό, μιλάω και με τον/την Χ."

"Θες να πιούμε μια μπύρα ονλάιν;"

"Κάνε με άντ στο χάι φάιβ σου, έχω μόνο το μάη σπέις και το φέισμπούκ σου"

"Καιρό έχω να σε δω στο μέσεντζερ"

"Ναι, μιλούσαμε στο τζίμέηλ τις προάλλες και μου έλεγε για τα παιδιά του"

Δεν θυμάμαι πότε είδα ένα σωρό κόσμο τελευταία φορά.

Tuesday morning

Thursday morning spent wishing. And why do I always go on investigative-journalism-style searches on the Internet and why do I always find things that distress me? And why do I never ever talk what I think, but always think what I talk first? And why can I never commit myself to a community, without feeling the fear of cooptation? And why is it that days when I wake up happy, I spend semi-sad? And days that I wake up resolving a conflict I spend semi-ok? And why did days become longer now and spring is here again and all I can think of saying or doing or dreaming is something that I never say or do or dream at the right time? And why do I love so much it feels like burning? And why am I still waking up at 16:17?

Starry Morning

Saturday morning spent wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing wishing.

Percy Bysshe Shelley

Love's Philosophy

The fountains mingle with the river
And the rivers with the ocean,
The winds of heaven mix for ever
With a sweet emotion;
Nothing in the world is single,
All things by a law divine
In one another's being mingle—
Why not I with thine?

See the mountains kiss high heaven,
And the waves clasp one another;
No sister-flower would be forgiven
If it disdain'd its brother;
And the sunlight clasps the earth,
And the moonbeams kiss the sea—
What are all these kissings worth,
If thou kiss not me?

Aftermath

Ήταν μακρύ και δύσκολο το ταξίδι.
It was a long and difficult journey.
Η Αθήνα με υποδέχτηκε χωρίς να αλλάξει τη φορεσιά της και εγώ τη βρήκα στη χειρότερη κατάσταση που είχα βρεθεί τα τελευταία χρόνια.
Athens welcomed me without dressing up or down and I met it at the worse situation I've ever been during the last years.
Υγεία και άγχος όλα κορυφώθηκαν.
Health and stress both reached a terrible peak.
Έδωσα τις εξετάσεις που έπρεπε να δόσω και πέρασα μερικές μέρες ήσυχες και μερικές μέρες άσχημες σε πολλά όμορφα σπίτια, σε ένα τεράστιο εκπαιδευτικό ίδρυμα και σε μερικά καφέ και ταβέρνες.
I sat the exams I was supposed to sit and spent a few quiet days and a few bad days in many beautiful houses, a huge educational institution and several cafes and taverns.
Γνώρισα μερικά ενδιαφέροντα άτομα, είδα μερικά ενδιαφέροντα άτομα που είχα καιρό να δω και είχα πολλές απλές, πολλές χαζές και πολλές όμορφες συζητήσεις.
I met some new interesting people, some old interesting people and had a lot of simple, a lot of silly and a lot of beautiful conversations.
Γύρισα πίσω σχεδόν υγιής και σχεδόν έτοιμη για την κορύφωση των υποχρεώσεων μου.
I came back almost healthy and almost ready to end the circle of my duties.
Κάπου στην πορεία είπα να κόψω το κάπνισμα τελείως. Για να δούμε πως θα πάει αυτή η φιλοδοξία. Νομίζω ότι επειδή κανένας δεν το πιστεύει πραγματικά μου είναι πιο δύσκολο να το πιστέψω εγώ.
Somewhere along the road I decided to quit smoking once and for all. Let's see how that resolution turns out. I think that because noone really believe in me quitting it will be harder for me to believe it.
Αύριο είναι Δευτέρα. Και όλα θα συνεχίσουν τον κύκλο τους. Καλή εβδομάδα λοιπόν..
Tomorrow is Monday and everything will go on being what they set out to be. Have a good week..

Air-Sick

I used to get excited by the unsettling feeling before travelling.
Now I only feel unsettled.

Wish Me Luck/ Money Never Mattered So Much

Uses and Gratifications and Other Romantic Ideas about the Active Audience (Σημειώσεις Για τις Εξετάσεις Υπό Μορφή Μπλογκ- Ελπίζω να Βοηθήσει)

Οι ΜακΚουεϊλ και Βινταλ (2001) χωρίζουν τις προσεγγίσεις χρήσεων και ικανοποιήσεων σε δύο περιόδους: την κλασική, η οποία ασχολείτο κυρίως με έρευνες κινήτρων και τη σύγχρονη.
Ουσιαστικά, και ενώ η διαδικασία είχε ξεκινήσει από πιο πριν, κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 η έρευνα αρχίζει να απευθύνει το κοινό ως αυτοτελές αντικείμενο, ως ενεργό.

Ενώ οι θεωρητικοί δε συναινούν σχετικά με τον ορισμό ενός ενεργού κοινού, τρεις ιδιότητας της έννοιας αποκτούν ιδιαίτερο νόημα:

1. ωφελισμός
2. προθετικότητα (κίνητρα)
3. οχύρωση απέναντι στην επιρροή (των μέσων)
   

Η συμβολή του Παραδείγματος, ή όπως το αποκαλεί ο Δεμερτζής (2002) του "θεωρητικού σύμπαντος λόγου" έγκειται στην απομάκρυνση της έμφασης σε Παραδείγματα όπως αυτό της "υποδόριας βελόνας" που θεωρούσαν το ακροατήριο ως αβοήθητο απέναντι στις ισχυρές επιδράσεις των μέσων, και στην υπογράμμιση της δυνατότητας αντίστασης στα μηνύματα των μέσων από το ακροατήριο.

Katz: Αντί να ρωτάμε "τι κάνουν τα Μέσα στους ανθρώπους", πρέπει να ρωτήσουμε "τι κάνουν οι άνθρωποι με τα Μέσα".

Οι Blumler και Katz (1974) συμπεριλαμβάνουν στη συλλογιστική τους:

1. τις κοινωνικές και ψυχολογικές μεταβολές
2. των αναγκών που δημιουργούν
3. προσδοκίες από τα
4. ΜΜΕ και άλλες πηγές, οι οποίες οδηγούν σε
5. διαφορετικά σχήματα στην έκθεση των μέσων (ή εμπλοκή σε άλλες δραστηριότητες) που έχουν ως αποτέλεσμα την
6. ανάγκη ικανοποίησης και
   
7. άλλες επιπτώσεις, οι περισσότερες από τις οποίες είναι ακούσιες.

Οι υποθέσεις τους:

• Ενεργό κοινό, το οποίο κάνει τις επιλογές του με γνώμονα τα κριτήρια που έχει και την πρότερη εμπειρία του από τα μέσα
• Η χρήση των μέσων ως ένας τρόπος για την ικανοποίηση των αναγκών του ατόμου.

4 πεδία ικανοποιήσεων των ακροατηρίων στα κείμενα των μέσων:

1. Διαφυγή (από την πραγματικότητα, π.χ. ταινίες επιστημονικής φαντασίας, ταξιδιωτικό πρόγραμμα στην τηλεόραση)
   
2. Προσωπικές σχέσεις (συζήτηση με συναδέλφους/ φίλους για ένα πρόγραμμα που παρακολούθησαν).
3. Προσωπική Ταυτότητα (ταύτιση με ένα χαρακτήρα σε ένα πρόγραμμα).
4. Παρακολούθηση (ενημέρωση για τα δρώμενα, ειδήσεις).

Κριτική και σχόλια (Δεμερτζής, 2002):

• Περιορισμένη θεώρηση της έννοια της ανάγκης: Η ίδια η έννοια των αναγκών είναι υπερβολικά σύνθετη: βιολογικές και κοινωνικές, πρωτογενείς και δευτερογενείς, βασικές και συμβολικές. Η έννοια του κινήτρου παρουσιάζεται ως περισσότερο δόκιμη στο θεωρητικό πλαίσιο του Παραδείγματος.
  
• Μεθοδολογικός ατομικισμός: Το μοντέλο αδυνατεί να ερευνήσει τις πιθανές αντικειμενικές μεταβολές που επέρχονται από τη χρήση των μέσων και οι οποίες ενδέχεται να μην γίνονται αντιληπτές από το υποκείμενο
  

(Give Me) All The Things That Money Can't Buy

Να Και Κάτι Ακαδημαϊκό..

Που είναι το "μαύρο-άσπρο", το "είτε-είτε";

Ο McNair (2002) και ο Δεμερτζής (2002) παραθέτουν τη σχετική λογοτεχνία των τελευταίων 50 ετών σε μια προσπάθεια ανασυγκρότησης των θεμάτων γύρω από την πολιτική επικοινωνία. Η έννοια της σχετικής διαφήμισης υποτίθεται ότι αποκτά δύο θεμελιώδη χαρακτηριστικά-σκοπούς: να ενημερώσει και να πείσει, οπότε το βασικό ερώτημα του ερευνητικού πεδίου ανακατασκευάζεται στα όρια των δύο σκοπών της. Στο μάτριξ των σχέσεων που αναπτύσσονται μεταξύ πολιτικών παραγόντων, μέσων και ακροατηρίου/ πολιτών οι έννοιες της προπαγάνδας, του δημοκρατικού διαλόγου και την "κατανάλωσης" των μηνυμάτων αποκτούν κεντρικό νόημα.

Η έννοια της "κατανάλωσης", όπως και η έννοια της "διαφήμισης", ενυπάρχουν τόσο στο εμπορικό όσο και στο πολιτικό πλαίσιο αναφοράς τους. Επομένως, μέσα από το πρίσμα των σχέσεων αυτών μπορεί να διακρίνει κανείς πιθανές περιπτώσεις συνύπαρξης (όχι πάντα ίσης και ειρηνικής) μεταξύ πολιτικο-οικονομικών δυνάμεων... (to be continued... in my head).

I, Too, Can Hear Your Heart, Aidan...

Words fail to describe how sad I was to find out that Arab Strap were breaking up. I was outside the London Scala talking to this girl who bought my tickets through ebay when she announced the bad news. This was to be their last concert in London, before one in Edinburgh (although they did play that secret gig in Japan, little ^%$&$&^&$. Anyways. This feeling was sort of cured today when I stumbled across Aidan Moffat's website (www.aidanmoffat.co.uk or something along those lines). This song 'The Boy You Love', is just amazing. Can't wait for the album. Maybe last romances aren't always the end.

lovepoem - Revisiting Old Poems

_{how lovely water breaks}

_{upon your feet.}

_{me, as one of} them,

would wish to love you

more tonight

you

always

ever

only

keep tidy a face

you wish you could

exchange for a

mirror.

The dream begins suddenly on your pavement streets.

My dream, my wish

Breaks upon your shoulders

As you shrug and point the ceiling

It seemed to me as if I knew from the beginning.

Απορώ (και η Εύεια ατάκα; από σίγμα)

1. Γιατί δεν χτυπάει το κινητό μου παρά μόνο από την υπηρεσία παροχής.
2. Γιατί έξω κελαϊδάνε τα πουλάκια κι εγώ διαβάζω (ψέμματα, ξέρω την απάντηση).
3. Γιατί μ'εχει πιάσει μια μανία με λίστες.
4. Γιατί σκέφτομαι πάντα το τέλος και όχι τη διαδικασία.
5. Γιατί το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά την υγεία.
6. Γιατί έχει αρχίσει να μου μυρίζει ούζο.
7. Γιατί τα έχει παίξει ο υπολογιστής μου.
8. Γιατί δεν έχω τί άλλο να προσθέσω στη λίστα.
9. Γιατί δεν έχω ξυπνήσει ακόμα αν και έχω πιεί έναν πολύ δυνατό καφέ.
10. Γιατί όλο σκέφτομαι, σκέφτομαι, σκέφτομαι και ανησυχώ.

ΕΠΕΙΔΗ:

1. Όλοι οι φίλοι μου έχουν βαρεθεί να με ακούν να λέω πόσο διάβασμα έχω και ίσως και να μη θέλουν να με ενοχλήσουν.
   
2. Είπα, ξέρω την απαντηση.
3. Επειδή έχω γίνει φρικιό με τις τυπολογίες και ό, τι διαβάζω και οι σημειώσεις που κρατάω έχουν τα πάντα αριθμημένα.
4. Δεν ξέρω.
5. Οι επιστήμονες ξέρουν.
6. Γιατί είναι άνοιξη!
7. Γιατί τον έχω ξεπατώσει!
8. Γιατί αντί να γράφω στο μπλόγκ μου έπρεπε να διαβάζω!
9. Ίσως πρέπει να πιώ και άλλο καφέ!
   
10. Όχου, είπαμε, δεν τα ξέρω και όλα.
    

A Portrait of The Blogger as a Young Woman

All hail anonymity! Ay!

10 λόγοι γιατί δεν μπορώ να διαβάζω χωρίς να κάνω άλλα recreational πράγματα παράλληλα

1. Γιατί δεν μου αρέσει να σκέφτομαι μονόδρομα
2. Γιατί βαριέμαι σκέτο το διάβασμα
3. Γιατί θέλω να βρίσκω παραδείγματα εφαρμογής των πραγμάτων που διαβάζω
4. Γιατί λειτουργώ πιο αποδοτικά μόνο όταν κάνω διάφορα πράγματα παράλληλα
5. Γιατί από εμπειρία λειτουργώ πιο αποδοτικά μόνο όταν κάνω διάφορα πράγματα παράλληλα
6. Γιατί φοβάμαι τις περιόδους που έχω μόνο διάβασμα και αντί να τις βλέπω σαν άσχημες, προτιμώ να τις βλέπω πολύχρωμες
7. Γιατί δεν μπορώ να συγκεντρωθώ μόνο σε ένα πράγμα
8. Γιατί συνήθως αυτές οι περίοδοι συμπίπτουν με περιόδους καλού καιρού – και είμαι κορίτσι που ζητάει το έξω
9. Γιατί αποσπώμαι τελείως από τα πράγματα που με δυσαρεστούν/ απασχολούν
10. Γιατί δε μ’αρεσει.

Life is a Pigsty

“It’s the same old S.O.S.
But with brand new broken fortunes
I’m the same underneath”

Be it in my waking hours, be it in my troubled sleep,

“I’m still the same underneath”, I guess you already knew.

Morrissey makes me feel like a little girl, sweet sixteen.

“Even now in the final hour of my life
I’m falling in love again”

I never helped it. “But this you, you surely knew. And if you don’t know this, then what do you know?”

Ένα μικρό δοκίμιο για το Ebay

Ηλεκτρονικός κόλπος (αγορών). Μόνο σε άρθρα για τις νέες δομές αγοράς στο διαδίκτυο, αναφορές σε "πορωμένους" φανς και μετα-καπιταλιστικές απόψεις για το φετιχισμό της κατανάλωσης είχα διαβάσει για το ebay. Και, ως επιρρεπής σε τέτοιες διαδικτυακές απολαύσεις και λίγο συντηρητική για την ασφάλεια των δεδομένων στο διαδίκτυο, είχα κρατηθεί μακριά από τη φάση. Μέχρι που μπορούσα πλέον, καθώς έβγαλα "σχεδόν" πιστωτική κάρτα. Μπήκα στο ebay πέρυσι το καλοκαίρι, μέσα στις εξετάσεις για το μεταπτυχιακό μου.

Δεν θυμάμαι το πρώτο πράγμα που αγόρασα, θυμάμαι ένα από τα επόμενα - ένα κόκκινο μπλουζάκι που δεν μου έκανε. Αλλά εμένα δε με ένοιαζε, γιατί με είχε συνεπάρει η κοινότητα του ebay. Λίγο αργότερα άρχισα και να πουλάω, οπότε και η αδρεναλίνη χτύπησε κατακόκκινο. Το πιο συναρπαστικό από όλα είναι ότι πουλούσα πράγματα που είτε είχα πάρει τσάμπα (στην κυριολεξία), είτε δεν ήθελα πλέον, είτε ήταν ανεπιθύμητα δώρα (δεν αναφέρομαι στο δικό σου, Χρήστο). Μπορεί και για τους περισσότερους πωλητές με τους οποίους συναναστράφηκα αυτή να ήταν η κατάσταση σχετικά με τα προϊόντα τους. Εμένα όμως δεν με ένοιαζε. Οι έννοιες του bargain και της κατανάλωσης αποκτούσαν παντελώς καινούριο νόημα.

Έμαθα ότι μπορείς να έχεις υπέροχα ρούχα για το 1/5 της συνήθους τιμής τους. Έμαθα ότι οι ρομαντικές μου απόψεις για το ταχυδρομείο μπορούσαν να διαδράσουν με τις συναρπαστικές μου επιχειρηματικές δυνατότητες. Έμαθα κάτι που γνώριζα, αλλά πλέον από πρώτο χέρι, ότι δηλαδή απλά μπορείς να αγοράσεις και να πουλήσεις σχεδόν τα πάντα. Έμαθα ότι όταν βαριέσαι τις κοινωνικές διαδικτυακές εφαρμογές (βλ. MSN, Skype, Gmail Chat, Facebook, MySpace, κ.ο.κ.), μπορείς πάντα να καταφεύγεις στις οικονομικές του (βλ. ebay, amazon, paypal, και τόσα πολλά άλλα). Είναι σχεδόν "ηθικός" καπιταλισμός, όχι με την έννοια του fair trade, αλλά ίσως με την έννοια του recycling trade.

Η μάνα μου μου έλεγε πάντα ότι είναι καλύτερο να έχεις λίγα πράγματα αξίας, παρά πολλά. Συμφιλίωσα αυτή την επιρροή με την καταναλωτική μου μανία μέσω του ebay. Έχω ελάχιστα πράγματα αξίας, ίσως ένα λευκόχρυσο δακτυλίδι που μου είχε πάρει όταν πέρασα στο πανεπιστήμιο και 2-3 ρούχα που η αξία τους δεν ξεπερνά τα 40€, αλλά έχω πολλά πράγματάκια αξίας £3. Και την Πέμπτη μου είπε μια πωλήτρια ότι θα μου στείλει την τσάντα που κέρδισα σε ένα auction αξίας £5.50. Σκούρη καφέ, δερμάτινη, σχετικά vintage. :)

Ένας τελευταίος, αλλά άκρως σημαντικός λόγος που λατρεύω το ebay είναι το γεγονός ότι θέλω να αποφύγω το συναισθηματικό δέσιμο με τα αντικείμενα. Δεν αντιλέγω ότι γίνεται και ότι το κάνω χωρίς ιδιαίτερες τύψεις, αλλά είναι πιο εύκολο να δεθείς με κάτι μικρής χρηματικής αξίας, παρά με κάτι μεγάλης. Γιατί αν χάσεις το πρώτο, οι πιθανότητες είναι ότι μπορείς να το αναπληρώσεις ευκολότερα και ότι δεν θα στενοχωρηθείς τόσο πολύ- τουλάχιστον για το οικονομικό μέρος. Ενώ αν χάσεις το δεύτερο -τι να κάνουμε- θα κλάψεις (κυρίως) για τα λεφτά που έδωσες.


Σύνοψη:

Γιατί το ebay είναι υπέροχο:

1. Γιατί μπορείς να βρεις όμορφα πράγματα σε μικρή τιμή
2. Γιατί μπορείς να βρεις σπάνια πράγματα ή πράγματα που ταιριάζουν με το στυλ ή το χαρακτήρα σου σε μικρή τιμή
3. Γιατί δίνει νέα διάσταση στην αίσθηση της επιχειρηματικότητας -όλοι μπορούν να γίνουν πωλητές
4. Γιατί αυξάνει τον όγκο της αλληλογραφίας σου
5. Γιατί προσδίδει μια (υπαρκτή ή όχι) αίσθηση ανακυκλώσιμης κατανάλωσης, που συνδέεται με πιο ηθικές διαστάσεις του καπιταλισμού
6. Γιατί αποθαρρύνει το συναισθηματικό δέσιμο με αντικείμενα. Τα αντικείμενα λαμβάνουν επιτέλους τη μοναδική ουσιαστική έννοια της οντότητάς τους- είναι απλά αντικείμενα.

Υστερόγραφο:

Δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να δώσω την εντύπωση ότι "βγάζω το ψωμί μου" στο ebay ή ότι είναι εύκολο να στήσεις μια αποδοτική εταιρία στο διαδίκτυο. Απλά θέλω να υπογραμμίσω με γραφικό τρόπο κάποιες από τις εμπορικές εφαρμογές του διαδικτύου.

Περιμένω αντίλογο... :)

Βιβλία και Άνοιξη

Ξύπνησα. Πρέπει να μην έκανα τίποτα εδώ και ώρα γιατί απλά κατάλαβα ότι το τσιγάρο μου ήταν πικρό και ότι δεν μπορούσα να καταλάβω τις σκέψεις μου πλέον. Είναι βράδυ. 22:33 σε ένα σχετικά ήσυχο σπίτι στο Λονδίνο. Το μόνο πράγμα που σκεφτόμουν είναι ότι δεν θυμάμαι την αλληλουχία της σκέψης μου αλλά ότι πολλά πράγματα μαζί είχαν βγει στην επιφάνεια. Θυμήθηκα ένα σπίτι στην άκρη του γιαλού, μια σκάλα να οδηγεί στην παραλία, ένα απόγευμα, ένα καλοκαίρι, πολλά χρόνια πριν. Και εγώ σίγουρα δεν ήμουν ο ίδιος άνθρωπος πλέον. Θυμήθηκα ότι είχα και έχω πάρα πολλά πράγματα να συζητήσω με πάρα πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους, αλλά ότι αυτό δεν με έκανε ευτυχισμένη πλέον. Θυμήθηκα ότι από μικρή η μάνα μου μου έλεγε να μάθω σωστά το τυφλό σύστημα των υπολογιστών, μου είχε πάρει και ένα CD θυμάμαι, αλλά εγώ δεν είχα ασχοληθεί ιδιαίτερα, είτε γιατί σέρφαρα στο διαδίκτυο είτε γιατί κάτι έκανα στον υπολογιστή. Ήμουν μικρή τότε και με είχε συνεπάρει η φάση με τα δίκτυα ανθρώπων που μπορούσαν να δημιουργηθούν με τη σωστή χρήση μιας ψηφιακής τεχνολογίας.

Καθώς μεγάλωνα, συνειδητοποίησα ότι αυτός ο ενθουσιασμός ήταν από τα λίγα πράγματα που δεν είχαν αλλάξει πάνω μου. Υπερβάλλω μάλλον. Τίποτα ουσιώδες δεν έχει αλλάξει. Ακόμα γράφω. Ακόμα κάθομαι στον υπολογιστή, ακόμα ενθουσιάζομαι με τα δίκτυα ανθρώπων που μπορούν να δημιουργηθούν με τη σωστή χρήση μιας ψηφιακής τεχνολογίας, ακόμα νιώθω αποκλειστικά ρομαντικά τα απογεύματα. Μάλλον η διάθεσή μου έχει αλλάξει, μάλλον ο ενθουσιασμός μου χάνεται. Γιατί; Πολλές φορές μιλάω με ανθρώπους στον εικονικό ή στον πραγματικό κόσμο και καταλήγουμε πάντα σε μπλαζέ συμπεράσματα, χωρίς ίχνος ελπίδας, παγιδευμένα σε πλαίσια καπιταλιστικών ή αντι-καπιταλιστικών συζητήσεων με μια ελαφριά υπαρξιακή πάντα διάσταση.

Τώρα πρέπει να διαβάσω κάτι βιβλία που σνομπάρω και δεν έχω καμία όρεξη να ασχολούμαι αποκλειστικά μαζί τους. Τώρα μπήκε η άνοιξη και δεν έχω καμία όρεξη να ασχολούμαι αποκλειστικά μαζί της. Αλλά τα κάνω και τα δύο, ταυτόχρονα. Και έχουν γίνει, παραλόγως, σχεδόν ταυτόσημα. Η άνοιξη και τα βιβλία που δεν θέλω να διαβάσω, οι συζητήσεις που προσπαθώ απελπισμένα να έχω, στο MSN, στο τηλέφωνο, στο σπίτι… Όλα καταλαμβάνουν όλη τη μέρα μου και τη μισή νύχτα μου και πολύ συχνά το πρωί θα σηκωθώ από το κρεβάτι μόνο για να δω την (εικονική και πραγματική) αλληλογραφία μου. Λες και θα με σώσει ένα γράμμα ή ένα email από αυτή την κατάσταση που έχω υποβάλλει τον εαυτό μου. Καμιά φορά έχει τεράστια επίδραση στην ψυχολογία μου, ένα δεματάκι από τη μάνα μου, ένα απροσδόκητο email ή ένα πολύ καλό email που θα κάνω forward σε λίγους και εκλεκτούς συνοδοιπόρους. Μάλλον δραματική ακούγομαι πάλι, ε; Μάλλον.

Είναι και αυτά τα δύο συνέδρια που με έχουν βάλει σε σκέψεις. Ξέρεις, μήπως είναι υπερβολικά νωρίς ή μήπως δεν είμαι εγώ προετοιμασμένη ή μήπως δεν έχω το χρόνο να προετοιμαστώ, ή μήπως δεν είμαι αρκετά οργανωτική τελικά και ποτέ δεν θα βρω το χρόνο να αξιοποιήσω στο έπακρον τις δυνατότητές μου. (εδώ μπαίνει παράγραφος μάλλον, ε;) Μάλλον ζητάω λίγη κατανόηση προς την ελαφρώς αποσυντονισμένη φύση μου. Μάλλον μετράω τις μέρες και τις ώρες, τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα χωρίς ή πριν το καταλάβεις και οι προτάσεις μου εν τέλει δεν βγάζουν κανένα νόημα. Εγώ ποτέ δεν ισχυρίστηκα ότι ήμουν καλή με τις λέξεις, φαντάσου λοιπόν με τις προτάσεις.

Όταν με διακόπτουν δε αποσυντονίζομαι τελείως. Χάνω ειρμό, δομή και περιεχόμενο της σκέψης μου, την οποία βέβαια από την αρχή πάσχιζα να κρατήσω ζωντανή. Βλέπεις οι σκέψεις μου είναι σαν τα χρυσόψαρα που είχα μικρή και δεν μπορώ να τα κρατήσω στη ζωή με τίποτα. Τα συναισθήματά μου, όμως, είναι σαν τις γάτες που πάντα τριγύριζαν το σπίτι της γιαγιάς μου και, τόσα χρόνια μετά, έρχονται ακόμα και με βλέπουν.

Είχα πει σε ένα φίλο μου πριν χρόνια σε μια συζήτηση που είχαμε για τον… Antonio Banderas, ως απάντηση στην πρότασή του “Io sono diaobolo”, “Io sono una persona extravaganza” και διατηρώ αυτή τη θέση μέχρι και σήμερα, χωρίς να πιστεύω ότι μου ανήκει δικαιωματικά ο τίτλος. Σίγουρα έχω υποτιμήσει την υπερμεγέθη προσωπικότητα μου. Το γράφω και θέλω δίπλα να γράψω lol.

Ξύπνησα. Λίγα λεπτά πριν τα μεσάνυχτα, όπως εκείνο το τραγούδι των Iron Maiden που αντί να ακούω στα 16, όπως κάθε λογική γραμμική μετάβαση του γούστου τραγουδιών θα επέβαλε, άκουγα στα 18. Τότε που ήθελα να κάνω metal μπάντα, ποιος, εγώ, που σχεδόν πάντα ήξερα που θα με βγάλει ο δρόμος στα 23, Χριστέ μου, προς τα 24 μου. Πότε πέρασαν δύο χρόνια, εγώ θυμάμαι ότι ήμουν 22 και είμασταν στο μετρό και πηγαίναμε στου Χρήστου να φάμε το πρωινό των γενεθλίων μου. Όχι, δεν τα έκλεισα ακόμα. Είμαι ακόμα 23, thank God.

Μπήκε πάλι σε επιφανειακές ανησυχίες η σκέψη μου. 23. So be it. Είμαι πιο μικρή και πιο μεγάλη από αυτό ταυτόχρονα. Είμαι πιο ανώριμη από ό, τι θα μπορούσα και πιο ώριμη από ότι θα ήθελα. Ταυτόχρονα. Όπως την άνοιξη, και τα βιβλία που πρέπει να διαβάσω. Αν είναι, εκείνο το βιβλίο για τις Μεθόδους στην Επικοινωνία των Deacon et al έχει αρχίσει να μου φαίνεται υπέροχο σε σχέση με κακές μεταφράσεις του ΜακΚουεϊλ και Βιντάλ. Αλλά αρκετά με αυτά τα βιβλία. Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια.

Χωρίς λόγια είναι το σχόλιο που θέλω να κάνω πλέον, ολοένα και περισσότερο. Πάντα όμως βρίσκω κάτι να πω, αν και συνήθως εκ των υστέρων μου φαίνεται ότι οποιαδήποτε συζήτηση στην οποία έκανα αυτό το σχόλιο θα ήταν λειτουργική και με την απουσία του. Μερικές φορές, βέβαια, ευτυχώς δηλαδή αυτό δεν συμβαίνει. Αλλά μου φαίνεται πιο επικίνδυνο να εκτίθεμαι λέγοντας ημι-σοφά πράγματα τα οποία πιστεύω, γιατί νιώθω πιο ευάλωτη στις περαιτέρω συζητήσεις μου. Ενώ με τις λιγότερο ουσιαστικές δηλώσεις έχεις πάντα το περιθώριο να αναπλάσεις το επιχείρημά σου, προσαρμόζοντας το καταλληλότερα σε πολλαπλού είδους συζητήσεις.

Χαζές συζητήσεις.

Good day to wear a ring..

I woke up from the heat of the morning light, a little bit later than morning time. Had yesterday's coffee and fresh apple juice, listening to 50.000.000 Elvis Fans Can't Be Wrong, trying to keep track of the last couple of days. Dressed well, nicely for a change. Changed my mood. Totally.

Steps Up

Okay. I'm going to a big conference.
A damn big one.

Here's A Classic Question:

Why does Kate Moss Looks Great in Everything She Wears (Or Does Not Wear)?

What Classic Movie Are You?

What Classic Movie Are You?
personality tests by similarminds.com

Chaos Communication Congress

Fair Trade Coffee - What Do You Think?

Joni Mitchell - Both Sides Now

Rows and floes of angel hair
And ice cream castles in the air
And feather canyons evrywhere
I've looked at clouds that way

But now they only block the sun
They rain and snow on everyone
So many things I would have done
But clouds got in my way
I've looked at clouds from both sides now
From up and down, and still somehow
It's cloud illusions I recall
I really dont know clouds at all

Moons and junes and ferris wheels
The dizzy dancing way you feel
As eve'ry fairy tale comes real
I've looked at love that way

But now it's just another show
You leave em laughing when you go
And if you care, don't let them know
Don't give yourself away

I've looked at love from both sides now
From give and take, and still somehow
It's love's illusions I recall
I really dont know love at all

Tears and fears and feeling proud
To say I love you right out loud
Dreams and schemes and circus crowds
I've looked at life that way

But now old friends are acting strange
They shake their heads, they say I've changed
Well somethings' lost, but something's gained
In living every day

I've looked at life from both sides now
From win and lose and still somehow
It's lifes illusions I recall
I really dont know life at all
I've looked at life from both sides now
From up and down, and still somehow
It's life's illusions I recall
I really don't know life at all

Sunday

To every person a weekend has come to signify a different thing. For me, it is the construction of the following week, the reevaluation of the past week, a break in between duties, responsibilities, tasks and worries; it means a space in time where everything tones down and everyone can swim into their own thing, or, if they feel like it, come together to share and unwind among one another. What's Sunday for you?

Βουλιάζοντας στην Ασιάτικη (Κορεάτικη) (Υπο-)Κουλτούρα

Love Story in Harvard :)

5 Things About Me

I took my time to respond to an invitation to write 'five things about me' by Chris.
Here it goes now (taking a break from studying):

1. I love have developed this love for easy TV. The new series of Peep show started again. The second episode is tonight.
   
2. I hate when people I don't know stress me. I also hate when people I know have that same effect on me.
3. I am ambivalent in almost every decision I have to make, but for very few exceptions.
4. I never know what to wear.
5. I am an Internet junky. I mean it. Currently experiencing Internet problems. Not a good period.
   

Now it's my turn to invite people. So, if your weblog follows, c'mon, share, share:
- http://ifyoucouldonlyseethebitches.blogspot.com/
- http://asliko.blogspot.com/
- http://thicktheo.blogspot.com/
- http://everydaychild.blogspot.com/

Computer Holding Power

"The computer's holding power is a phenomenon frequently referred to in terms associated with drug addiction. It is striking that the word "user" is associated mainly with computers and drugs. The trouble with that analogy, however, is that it puts the focus on what is external (the drug). I prefer the metaphor of seduction because it emphasizes the relationship between person and machine. Love, passion, infatuation, what we feel for another person teaches us about ourselves. If we explore these feelings, we can learn what we are drawn to, what we are missing, and what we need. The analysis of computational seductions offers similar promise if we drop the cliche of addiction and return to the forces, or more precisely, the diversity of forces that keep us engrossed in computational media." Sherry Turkle, Life on the Screen, 1995: 30.

With Or Without You

Χανιά

Σφοδρά θα σφίγγω τ'ακροδάκτυλά μου, με μια τέλεια θλίψη και μια σίγουρη κρίση σοβαρότητας. Θα με κοιτάς σαν πάντα, πάλι προσμένοντας να μιλήσω μα εγώ δεν έχω άλλα προσδιοριστικά να πω. Θα σου'χω θυμίσει όλα τα απύθμενα απογεύματα κι εσύ θα'χεις παντελώς ξεχάσει που είχαμε πάει μετά, όταν δεν βρήκαμε εκείνο το εστιατόριο και είχαμε περπατήσει τόσο πολύ στα χειμωνιάτικα Χανιά. Μα εγώ άθελα θυμήθηκα, σ'εκείνο το σοκάκι, εκεί είχαμε καταλήξει πάλι, κι ήταν ζεστά σαν μπήκαμε μέσα, και μύριζε φαγητό ζεστό και κρύοι μικροί μεζέδες. Και πολύ κόκκινο κρασί. Ήταν πολύ κι εκείνο το κεχριμπάρινο κρύο μέχρι το διπλό δωμάτιο στην Παλιά Πόλη, στο λιμάνι δίπλα, με τα κρουστά κύματα να σκάνε κι εγώ να μη θυμάμαι ηθελημένα ή άθελα τι με κάνει λαμπρά λυπημένη, ή τι με κάνει πιο χαρούμενα χαζή. Και δεν θυμάμαι τελευταία να έχω γράψει κάτι που δεν ήθελα να σκίσω μετά.

Which French Stereotype Are YOU?

Lovely Inertia

Sento-me aqui e você dorme.
Não há nada mais calmo, mais belo, mais excitante do que um sono de amante.
Sento-me aqui e você sonha.
Quando você se desperta, beijarei as suas pálpebras e a sua boca
e o meu mundo vai se despertar novamente.

Jealousy

Jealousy is not of green color.
Green is the color of calm.
Calm is late at night, no sound, no disquiet.
Disquiet is written in a book.
This book never mentions jealousy.
Jealousy there is quantified in status.
Status there is a matter of survival.
Survival is of color red.
Red is the color of passion.
Passion is the driving force of creation.
Creation has nothing to do with jealousy.
Jealousy must die.
Dead objects don't feel.
Feeling is not a matter of perception.
Perception is qualitative and obsene.
Obsene becomes the color black.
Black is rarely the color of our nights.
Our nights are long and endless.
Endless is the feeling of duty.
Duty is of color grey.
Grey is the mist and the season.
The season is changing.
Change is only momentary.
The moment is gone.
Gone is this anxiety.
I write my way out of this sometimes.
Sometimes I can't stop.
Stop.

And I remember Paris...

The Winter of Our Discontent